Blog

Waar is ons bloemstuk?!

rouwbloemenEen vriendin van mij had een uitvaart van haar zwager, de man van haar zus. Veel te jong overleden aan een nare vorm van kanker. “Bij mijn uitvaart wil ik geen bloemen van iedereen”, had hij gezegd, “ik heb liever dat dat geld naar een goed doel gaat.”
Maar toch. Helemaal zonder bloemen is ook zo kaal. Dus de directe families zouden zorgen voor bloemstukken. Mijn vriendin wilde graag een bijdrage leveren, dus, in goed overleg met haar zus, heeft zij een bloemstuk besteld, namens hun kant van de familie. De uitvaartondernemer faciliteerde een webshop voor bloemen, en na veel wikken en wegen heeft ze een mooi bloemstuk gekozen, met paarse, witte en lila bloemen.

Op de dag van de uitvaart bleken de bloemen niet bezorgd. “Waar is ons bloemstuk?!” Ze gingen niet meer komen.

“Ik kon wel door de grond gaan!”, verzekerde mijn vriendin me. “Het enige wat ik kon bijdragen, was niet geregeld.” Meerdere mensen zeiden tegen haar: “Jammer van die bloemen, maar joh, daar gaat het toch niet om! Die bloemen zijn toch niet het belangrijkste op deze dag?” Maar voor haar was het heel belangrijk. Het √©nige dat ze had kunnen bijdragen, was mislukt. Die bloemen waren niet enkel bloemen. Ze stonden voor een laatste gebaar, een laatste groet, een laatste eerbetoon. Dat wat je nog, als laatste, kunt doen voor degene van wie je houdt.

Natuurlijk moet de ondernemer zorgen dat de applicaties op zijn website werken, en bestellingen driedubbel checken.

Maar ik denk dat hier voor ons, als startende uitvaartbegeleiders, nog een andere les te halen is.

Betrek mensen bij het afscheid. Welke verhouding ze ook hebben tot de overledene of de nabestaanden. Mijn vriendin zei het zo: “Iedereen wil graag iets doen, en daarin iets betekenen. Vooral omdat je allemaal gevoelsmatig voor het voldongen en onontkoombare feit staat dat een dierbaar iemand is overleden. En daarin spelen veel oprechte gevoelens mee van iedereen.”
Geef mensen dus de gelegenheid iets bij te dragen. Natuurlijk zal niet iedereen even nabij zijn, en heeft niet iedereen dezelfde behoefte. Maar geef mensen die de behoefte hebben, in de week naar de uitvaart toe, een taak, iets te doen. En zorg dat de gasten tijdens de afscheidsceremonie niet alleen toeschouwer hoeven zijn, maar ook een actieve rol kunnen vervullen.

Had mijn vriendin meer taken gehad, was zij meer betrokken geweest bij de andere aspecten in de uitvaart, dan had zij misschien de afwezigheid van haar bloemen minder erg gevonden. Nu was het het enige wat ze had kunnen doen. En uitgerekend dat was misgegaan.

Mijn vriendin krijgt nu haar geld terug. En gek genoeg, put ze daar veel troost uit. Want nu kan het naar het goede doel. Alsof haar zwager van gene zijde de webshop had gesaboteerd. “Ik had toch gezegd, geef maar aan een goed doel!” Zo krijgt zelfs dit een symbolische waarde.

Of, zoals ze zelf zei: “In kleine dingen schemeren grote gevoelens.”