Blog

Memento Mark de Vos

Evangelische Broedergemeente Zeist - Jeruëlkapel - SENS uitvaarten UtrechtNog vorige week begeleidden wij als SENS een dienst in de Jeruëlkapel van de Evangelische Broedergemeente in Utrecht. Met veel plezier werkten we samen met de dominee van de kerk, Mark de Vos. In 2015, toen hij nog maar kort de voorganger van deze kerk was, werkte we al eerder met hem samen. En weer ervaarden we: wat een levendige, beminnelijke en energieke man. Je kon zijn levenskracht door de gemeenschap van de kerk voelen stromen. Hij had voor de naasten die wij begeleidden een mooie en troostvolle dienst bereid. Voor ons een bijzonder contact en een genoeglijke samenwerking. Met een goed gevoel gingen we uit elkaar die vrijdag.

Groot was onze schok toen we zaterdag het bericht ontvingen dat hij bij een noodlottig verkeersongeval om het leven was gekomen. Zo ineens, alsof dat zomaar kon. Zijn levendige zelf stond nog zo helder op ons netvlies.

En zo kwam het dat wij deze week als bezoeker een indrukwekkende dienst bijwoonden.

Singi Neti

Op vrijdag een Singi Neti, een variatie op de avondwake; een intens en troostvolle bijeenkomst van de gemeente met veel samenzijn, delen van herinneringen en veel samen zingen. En zaterdag een afscheid in een overvolle kerk van de Evangelische Broedergemeente in Zeist, een prachtige witte en lichte kerk.

De broedergemeente uit Utrecht is een overwegend zwarte, Surinaamse kerkgemeenschap. Dominee Mark de Vos was een blanke dominee. In zijn persoon en zijn werk heeft hij blank en zwart weten te raken en zowel jong als oud. En zo was het ook een divers en groot gezelschap dat afscheid van hem kwam nemen. Met veel sprekers, veel zang en veel gebed. De belangstellenden waren gekleed in het overwegend wit met soms een zwart accent. De kist stond in het midden, bedekt met een wit laken en een bloemstuk van witte rozen. De aflegvereniging Moria en de broeders van de Evangelische Broedergemeenschap begeleidden dit afscheid.

Swingende dragers

Na de dienst werd hij door de swingende Surinaamse dragers naar ‘Gods akker’ begeleid. De brassband speelde nummers die luid meegezongen werden door de Surinaamse gemeenschap, zelf zongen we mee Ach Margrietje de rozen zullen bloeien. Bij de poort van de begraafplaats nam een Nederlandse blaaskapel het stokje over en volgde een meer ingetogen gang naar het graf. Daar werd de kist rustig met in plaats van touwen witte linten in plaats neergelaten in het graf.

We waren blij dat we er bij konden zijn. Een zo onvoorstelbaar plots einde van een leven wordt daarmee iets meer werkelijkheid. Het ongeloof, het gevoel van onrecht hebben we kunnen delen met vele anderen.

Een oudere dame die naast ons liep verzuchtte; God had ‘m nodig, dus wij moeten ‘m laten gaan.

En zo is het.